Drewniany kościół w Kicinie — parafia Kochanowskiego, w której poeta nigdy nie był
Modrzewiowy kościół z 1751 roku i prawdziwa historia Jana Kochanowskiego jako proboszcza Kicina.
Czytaj dalej →
Najwyższy punkt Puszczy Zielonki, który tłumaczy, skąd się wzięła nazwa Czerwonaka
Dziewicza Góra (144,9 m n.p.m.) to najwyższe wzniesienie Parku Krajobrazowego „Puszcza Zielonka”, kilkanaście kilometrów na północny wschód od centrum Poznania, w gminie Czerwonak. Na szczycie stoi 40-metrowa wieża przeciwpożarowa Nadleśnictwa Łopuchówko z tarasem widokowym na wysokości 30 metrów, z którego widać Poznań. Wejście jest bezpłatne, ale wieżę otwiera się tylko w wyznaczonych terminach.
Dziewicza Góra to fragment moreny czołowej stadiału poznańskiego, czyli wału skalnego gruzu, który lądolód zostawił na swoim czole. Grzbiet ciągnie się na około 400 metrów i leży mniej więcej 2–3 km na wschód od przełomowej doliny Warty. Względna wysokość wzgórza to około 90 metrów, dlatego na płaskiej Wielkopolsce widać je z daleka.
Co do wysokości źródła się różnią. Przewodnik po ścieżce dydaktycznej Nadleśnictwa Łopuchówko i polska Wikipedia podają 144,9 m (dokładnie 144,92 m), a niektóre opisy turystyczne i angielska Wikipedia zaokrąglają ją do 143 m. Przewodnik dodaje, że to drugie co do wysokości wzniesienie w okolicach Poznania.
Na stokach rośnie bogata roślinność. Wikipedia mówi o około 700 gatunkach roślin naczyniowych i około 130 gatunkach mchów i wątrobowców. Wzgórze leży w specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 „Uroczyska Puszczy Zielonki”. Wczesną wiosną stoki fioletowieją od kwitnących przylaszczek. Są pod ścisłą ochroną, więc nie wolno ich zrywać.
Na jednym z przystanków ścieżki dydaktycznej rośnie dąbrowa, czyli widny, ciepłolubny las dębowy, który ma ponad 80 lat. Przewodnik nadleśnictwa wymienia też zwierzęta, które można tu spotkać: sarny, jelenie, daniele i dziki, a z mniejszych zające, jeże i wiewiórki. Z płazów i gadów występują m.in. kumak nizinny, ropucha szara, żaba trawna i jaszczurka zwinka.
Dawna nazwa wzgórza brzmiała Dziewcza Góra, czyli Góra Panien. Po niemiecku nazywano je Annaberg. W 1242 roku książę poznański Przemysł I nadał wzgórze cysterkom z klasztoru w Owińskach, i właśnie od mniszek pochodzi nazwa. Przewodnik nadleśnictwa opisuje, że siostry razem z uczennicami szkoły przyklasztornej chodziły tu na wielogodzinne spacery. Na ścieżce dydaktycznej jest nawet przystanek „historyczne miejsce po klasztorze”, gdzie według tradycji szukały odpoczynku od codziennych obowiązków.
Z tym miejscem wiąże się też czerwiec polski (Porphyrophora polonica), niewielki owad związany z rośliną o nazwie czerwiec trwały. Ze sproszkowanych larw robiono karminowy barwnik. W XV i XVI wieku był on jednym z głównych towarów eksportowych Polski i Litwy, a najstarszy zapis o wywozie pochodzi z 1412 roku. Od tego owada wzięły nazwę miesiąc czerwiec i kolor czerwony. Konkurencji nie wytrzymał, gdy do Europy dotarła tańsza koszenila z Ameryki.
Przewodnik nadleśnictwa podaje, że w tutejszych lasach stwierdzono czerwca polskiego, a legenda mówi, że cysterki hodowały go właśnie na Dziewiczej Górze. Wikipedia przedstawia to ostrożnie: hodowla jest możliwa i może tłumaczyć nazwę pobliskiego Czerwonaka. To hipoteza, nie udokumentowany fakt, ale gdyby się potwierdziła, jedno wzgórze tłumaczyłoby nazwę gminy, miesiąca i koloru.
Wieżę zbudowało w 2005 roku Nadleśnictwo Łopuchówko, przy wsparciu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. To żelbetowa konstrukcja na planie koła, zaprojektowana przez Joannę Giczali-Ochodek i Andrzeja Czecha. Wykonała ją firma MCP Kopuły z Bielska-Białej. Przede wszystkim jest to punkt obserwacji przeciwpożarowej. Na wysokości 33 m mieści się kabina obserwatora o powierzchni około 9 m² z przyrządami do określania położenia pożaru i łącznością z nadleśnictwem i strażą pożarną.
Turyści wchodzą trzy metry niżej, na taras na wysokości 30 metrów. Prowadzą tam 171 lub 172 stopnie (źródła podają obie liczby), a windy nie ma. Z góry widać lasy Puszczy Zielonki i panoramę Poznania. Przewodnik nadleśnictwa porównuje całą wysokość wieży, 40 metrów, do jedenastopiętrowego wieżowca.
Wieża ma uzasadnienie. W 1992 roku w Puszczy Zielonce spłonęło 250 hektarów lasu. Jeden z punktów startowych ścieżki dydaktycznej to kamień „Pożarzysko”. Według broszury „Bliżej nieba” o punktach widokowych wokół Poznania na wieżę organizuje się też nocne wejścia.
Najprościej zacząć z parkingu pod Dziewiczą Górą. Stamtąd prowadzi przyrodniczo-leśna ścieżka dydaktyczna „Dziewcza Góra” Nadleśnictwa Łopuchówko z 19 przystankami w dwóch pętlach: dużej (5,5 km) i małej (3,5 km). Można ją też zacząć z Leśnej Klasy albo od kamienia „Pożarzysko”. Samo podejście na szczyt i wejście na wieżę zajmą 30–45 minut, a z pełną pętlą trzeba liczyć 1,5–2 godziny.
Godziny otwarcia wieży zależą od pory roku i pogody. Przed wyjazdem zadzwoń do Nadleśnictwa Łopuchówko, tel. 61 812 20 11 (numer podany w serwisie regionwielkopolska.pl). Teren wokół wieży i leśne drogi są dostępne cały rok. Sama wieża to wyłącznie schody, a na szczyt prowadzą leśne ścieżki pod górę.
W pobliżu stoją drewniany kościół w Kicinie i zabytki Owińsk: klasztor cysterek, do którego należało wzgórze, oraz Dąb Bartek.