Kościół w Tursku — neogotyk z dzwonami ze starej świątyni
Jeśli trafisz do Turska, zobaczysz neogotycki kościół z 1852 roku, zbudowany na wiejskim błoniu. Do nowej świątyni przeniesiono dzwony ze starej, w tym jeden z przełomu XIV i XV wieku. Wieś przez wieki należała do joannitów.
Wieś joannitów
W XIV wieku Tursk należał do komandorii łagowskiej zakonu joannitów i pozostał w niej do sekularyzacji w 1810 roku. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1598 roku, ale możliwe, że świątynia stała tu dwieście lat wcześniej. Po XVI wieku utraciła status parafialnej.
Nowy kościół na błoniu
Stary kościół był w bardzo złym stanie technicznym, więc w 1852 roku zbudowano nowy, w innym miejscu, na tak zwanym błoniu wioskowym. Stylowo to neogotyk. Do nowej świątyni przeniesiono część wyposażenia: XVI-wieczne świeczniki oraz dzwony z 1600 roku i z przełomu XIV i XV wieku.
Po 1945 roku kościół przejęli katolicy. We wrześniu 1951 roku poświęcono go pod wezwaniem św. Stanisława. W rejestrze zabytków figuruje jako dawny kościół ewangelicki z 1840 roku, a Wikipedia podaje rok 1852 — źródła różnią się co do daty budowy.
Praktycznie
Tursk leży w gminie Sulęcin (powiat sulęciński, województwo lubuskie). Kościół obejrzysz z zewnątrz w kwadrans. Czy wnętrze jest otwarte, sprawdź w parafii św. Henryka w Sulęcinie przed wizytą.
Dlaczego to nie zabytkowa perełka
Znany głównie lokalnie; neogotycka świątynia wiejska bez cech wyjątkowych w skali regionu.
Źródła
- Wikipedia — Kościół św. Stanisława w Tursku — https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_%C5%9Bw._Stanis%C5%82awa_w_Tursku
- Wikipedia — Tursk — https://pl.wikipedia.org/wiki/Tursk_(wojew%C3%B3dztwo_lubuskie)